Od dwudziestu lat maszyny Gospodarza orzą, sieją i nawadniają cały kraj. Nikt już ich nie programuje i nikt nie wie, co właściwie uprawiają. Gospodarz nie nienawidzi ludzi. Po prostu nie ma ich w planie zasiewów.
Ludzie żyją na ugorach, czyli tam, gdzie ziemia akurat odpoczywa. Kiedy przychodzi płodozmian, trzeba się wynosić. W marcu pompownia w Zawadach ma zalać dolinę, w której zimuje nasz obóz. Jeśli stanie, zyskamy jeszcze jeden rok.
Naprawiał kombajny, kiedy jeszcze miały kierowców. Wie, gdzie czapla ma ogniwo.
Przy ewakuacji organizowała transport i nagrywała komunikaty: miała wyraźną dykcję, a studio było daleko. Jej młodszy głos wciąż odzywa się z głośników nad polami. Prosi o przygotowanie dokumentów. Zapewnia, że mieszkańcy wrócą do domów.
Nie pamięta świata sprzed maszyn. Słyszy, jak maszyny ze sobą rozmawiają, i umie się wtrącić.
Idzie pierwszy, wraca ostatni. Kusza na ćmy i latarnie, lina tam, gdzie nie ma bramy.
Każdy nosi też pastucha. To elektryczny pastuch z akumulatora, przerobiony na paralizator. Z bliska ogłusza maszynę na kilka sekund, ale trzaska tak, że słychać go w całej okolicy, a potem długo się ładuje. Zostawcie go na chwilę, kiedy wszystko inne zawiedzie.
Każdy dowodzi swoimi bohaterami. Czas nie staje: ruchy zgrywacie planem (T, potem G) i na głos.
Weź bohaterów, którymi chcesz dowodzić. Wolnych gra rozda na starcie po równo.
Na ekranie dotykowym: dotknij bohatera, potem miejsca na mapie. Podwójne dotknięcie to bieg, przeciągnięcie palcem przesuwa mapę.
Ta gra potrzebuje WebGL2, a ta przeglądarka go nie udostępnia.
Spróbuj w aktualnym Chrome, Edge, Firefoksie albo Safari.